Anneler günü... Herkes karınca kararınca bir şeyler hazırlayacak, yazacak, çizecek... Hediyeler alınıyor ya da uzaktaki anneye ulaşmak, varıp elini öpmek için yolculuk planları yapılıyor.   Aramızdan ayrılmış anneler hüzünle anılıyor... Şöyle bir düşünüyorum da, yaşamım boyunca ne anneler gördüm?

*Çocuklarını cami önüne bırakıp giden anneler,

*İsteği dışında hamile kaldığı için bin bir yolla çocuğunu düşürüp, hem kendinin, hem çocuğunun ölümüne neden olan anneler,

*Çocuğunun karnını doyurabilmek için genelevde çalışan anneler,

*İşsiz kocasının sefilliğine dayanamayıp, çocuklarını terk edip giden anneler,

*Çocukları için ölen anneler,

*Kocasından boşanırken çocuğundan kopamayan, ona tek başına bakmak, onu sırtında sevgiyle taşımak zorunda kalan anneler,

Hangi düşünür söylemişti hatırlamıyorum ama güzel bir laf etmişti, şöyleydi:”Siz hiç horozun arkasından giden civcivler gördünüz mü?” Evet, civcivler bile tavukların ardından hayata yol alıyorlar... Sadece civcivler mi? Tüm doğada annelik bir başkadır...

Aslanı öldürebilirsiniz, kafese koyabilirsiniz, ona her şeyi yapabilirsiniz... Hepsine göz yumabilir, ama yavrusuna dokunmak isterseniz, işte o zaman işler değişir... Parçalar sizi! Kim olursanız olun,  ne olursanız olun, parçalar!

Bir annenin yavrusu için yapamayacağı şey yok. Gelecek kaygısı içindeki anne aslan; bu yüzden öğrenir, düşünür, makarnayla bulgurla bu işin olmayacağını bilerek hareket eder ve çocuğunu bilinçli büyütür… Dışarıdaki kaplanlara yem olmayacak çocuklar yetiştirir… Ve aslında her kadın bir annedir. Doğurması önemli değil. Annelik bir duygudur. Bu duygu doğa anamızdan tüm dişi varlıklara aktarılmış olan, onurlu bir duygudur.  

Anneler gününde sadece anne olanların değil, tüm kadınların gününü kutluyor büyüklerin ellerinden, küçüklerin yanaklarından öpüyorum...

Sevgilerimle,

Seray DEREN